Home > កំណាព្យ > កំណាព្យខ្ញុំ

កំណាព្យខ្ញុំ

កុំខ្ជិលនាំអប្រិយ     គ្មានផលអ្វីកើតទុក្ខា

ខ្ជិលនាំអ័ព្ទប្រាជ្ញា    ខ្ជិលទុកជាទោសក្រៃលែង។

Advertisements
Categories: កំណាព្យ
  1. អគ្គលីបុត្រ
    November 22, 2008 at 4:31 pm

    បើមាន​ថ្នាំណាលេប​បាត់​ខ្ជិល​មិនដឹង​ពិភព​លោក​ទៅ​ជាយ៉ាង​ណា​ទេ!

  2. November 25, 2008 at 9:48 am

    គឺមានសុទ្ធតា​នាក់ឩស្សាហ៍ហ្នឹងហើយ…ត្រូវទេ?

  3. អគ្គលីបុត្រ
    November 25, 2008 at 3:41 pm

    ខ្ញុំថា​ពិភព​មនុស្ស​នឹង​ដូច​ពិភព​ស្រមោច ព្រោះមិន​ដែល​ឃើញ​ស្រមោច​ណាមួយ​ខ្ជិល​ទេ !

  4. November 26, 2008 at 1:46 pm

    តែខ្ញុំធ្លាប់ឃើញ​ស្រមោចដែលខ្ជិលនោះ​វាដើរខុសផ្លូវ​បែកចេញពីហ្វូងរបស់វា​:)

  5. November 26, 2008 at 1:57 pm

    Hey can i know your real name? 🙂

  6. អគ្គលីបុត្រ
    November 27, 2008 at 9:21 am

    ម៉ាយ​ណែមអ៊ីស ប៊ុន​លី ! ណាយស៍​ធូ​ណូវ​យូ !
    ស្រមោច​វាដើរខុសផ្លូវ​បែកចេញពីហ្វូងរបស់វា អាច​មក​ពីវា​វង្វេង ឬក៏វា​ចែក​ផ្លូវ​គ្នា​រក​ចំនី កាលបើ​រក​ឃើញ​ហើយ វា​ប្រញាប់​ត្រលប់​ទៅ​ប្រាប់​ហ្វូង​វា​វិញ​ថា “ហេ! ហេៗ! យើង​រក​ឃើញ​អាហារ​ឆ្ងាញ់​ហើយ”

  7. November 27, 2008 at 1:53 pm

    អូមានចឹងដែរន៎!​ចឹងក៏បានដែ.​ រីរាយណាស់ដែលបានស្គាល់​ 🙂

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: